viernes, 20 de abril de 2012

LEDO ANDIÓN, Margarita



A ESCALEIRA

Tiven medo, é certo.Eu era 
moi meniña :soio tiña tres anos.
Subía as escaleiras ás escuras.
Ó lonxe ouvía risas .E maxinaba
 albres que xogaban á baraxa,
ánimas teimosas , xentes vengativas
que agardaban naquel sitio 
tan raro no que había 
unha parede e outra e outra.
Eu entón falaba en voz moi outa:
ás vegadas chegaba a ter un tono
de mala educación, quero dicir 
que daba berros.Pero seguía 
subindo pois, ó que eu tiña medo ,
era a voltar a testa e ver
que o meu país estaba soio
no meio das escuras escaleiras.


HAY UN INTRE

Hay un intre  no demorar consciente,
no que deixamos fuxir ceibe 
a sorrisa.Entón, envolta escuramente
en claves, vai percorrendo
as vidas dos homes e dos insectos ,
das pedras e do infindo.
Cando volta prao berce  non é escura, 
nin clave dun pensar:
xa é un pouco home ,
pedra insecto e infindo.
E ainda hai quen pregunta
por que deixamos 
ceibe, nun intre unha sorrisa.


De: Parolar cun eu, cun intre , cun insecto





domingo, 15 de abril de 2012

GARCÍA FERNÁNDEZ, Xosé Lois

Xosé Lois García


EXPLOTACIÓN

Eu traballo,
tí traballas,
él traballa,
nós traballamos,
vós traballades.
Eles comen


CON WILLIAMS

Neste coarto cincento e tranquilo
durmo controlado
por un monstruoso reló
que aparenta ser decorativo
misturado coas numerosas figuras 
farrapentas e maquiavélicas,
golpea rebuscando verbas
que me impresionen
con fosca soniridade
tódalas mañás.

Cando remata de tocar
xa me atopo reproducindo
a miña comedia diaria:
lavándome, peiteándome,
correndo para o autobús.

Póñoma a producir autos
esporádicos que ao mesmo tempo 
Buñuel lle semellaría
unha choscada.

Este maldito reló
coa súa oratoria de cálculos
monopolizantes,
faime erguer cada nañán.

Máis cando o amigo Williams
chega ao seu coarto
o xusticieiro reló
mistura no seu ouvido
os laios da súa amante.

O amigo Williams cando mostra
faces de George Washington
o mesmo reló fica sorprendido.

Cando teñamos billetes
con rostros simpáticos 
como os de George Washington
o meu reló
hase de voltar máis compasivo.


SEN RAZÓN DE SER

Sen razón de ser camiñamos co mundo
porque o mundo
camiña con nós.

Moitos de nós usamos farrapos
e levamos poemas
precoces e abortados
porque os frigoríficos
non saben xear
 a metamorfosis
de longos poemas de protesta.

Os poetas carnosos, que, 
sen razón de ser ,
poñemos cancro nos versos,
dubidamos dos misterios,
da reforma conciliar
e creemos nos cadeleitos,
na aproximación 
dun vento horizontal.

De: Borralleira para sementar unha verba

.