sábado, 26 de noviembre de 2011

POZO GARZA, Luz

"El espejo del agua me rueda por los ojos.Mis manos sumergidas son dos peces morenos"
Así escribe  Luz Pozo Garza , nacida en Ribadeo en 1.922

Luz Pozo Garza


O PAXARO NA BOCA

Os teus paxaros choven miudiño
sobre das miñas arbres e tamén
sobre destes meus beizos que che cantan.
Eu fago conta de que son de terra
ou son unha silveira no teu coloa
na túa beira de aire e peixes louros
Recibindo o sabor da túa paisaxe:
húmedas aves novas do teu peito.
Aquí estou meu amor, aquí me choves


UN CUNCO AGORA

Vin de queimar madeira tal vez noites
nos arrabaldos murchos.Bate o vento
na pechada fiestra.

Extinguíanse as mans os cabelos a nuca
por onde esvaran os conxuros

Fiquei no limbo da tristura
non sei cal era a cor do ceo.
Sobor da cinza morna
enformei a fogaza da miña soidade

Auga da fonte chora.
Se atopo un cunco agora
enchereino de bágoas.

martes, 17 de mayo de 2011

PEREIRO, Lois

Este ano o día das  Letras Galegas adicase ao poeta monfortino ,  o Bukowski da poesía galega.


Lois Pereiro por Vari Caramés.

            http://www.soydespana.com/Literatura/Poetas/Lois-Pereiro-fotobiografia-sonora.html

"Vou ser como Manuel Antonio, publicarei un lbro e morrerei novo" adiantoulle un día a Piedad  R. Cabo, a su moza.Non se equivocou , morreu con so 38 anos.
A obra de Lois non se pode entender sen Piedad, ela é a existencia do verso e o  seu concepto de amor vai más alá do tempo , de cando o amor se esgota.
" Non somos siameses pero ti tes a a miña alma e eu a túa."escribulle  nunha carta  meses antes de finar.


Piedad vai a Madrid para estudar periodismo  e canda ela vai Lois e ambos fan unha viaxe no InterRail seguindo as pisadas de Yeats, Joyce, Dylan Thomas, Flaubert, Baudelaire....


Con 23 anos cae víctima da intoxicación do aceite de colza e regresa  a Monforte.


Carta de Lois a Piedad :

 http://www.joseangelgonzalez.net/pdf/carta.pdf



O CORREDOR DE FONDO PERDE O ALENTO

 
Fuxindo dunha vida inzada de renuncias
da súa liturxia obesa e oleosa,
mediocre nos seus comunais fracasos,
bágoas de xelo, indignación contida
non deu chegado a tempo de exercer
a súa rebelión,
nin de levar a cabo
a súa vinganza definitiva
contra un mundo inxusto, homicida, e cruel,
pola inutilidade da súa propia vida
solitario, enfermo e fatigado,
a morte anticipouse e chegou antes.


CURIOSIDADE

Saber que está un á morte
e o corpo é unha paisaxe de batalla:
unha carnicería no cerebro.
¿Permitirías ti, amor deserto,
que nesta febre penitente abrise
a derradeira porta e a  pechase
detrás miña ,sonámbulo e impasible ,
ou porías o pé
entre ela e o destino?

De: Poesía última de amor e enfermidade


miércoles, 4 de mayo de 2011

CASTRO LEGAZPI, Luisa

                                                        

                                                    http://amediavoz.com/castroLuisa.htm



ESTOY HACIENDO PRUEBAS DE VELOCIDAD

Retrocede.

No soy yo, que conozco la cinta del tiempo
y navego
a sabiendas
de que en el mar las horas tienen otro arbitrio
y otra medida
las fuerzas.

Es el mundo,
que retrocede.

De "Los hábitos del artillero" 1990




LA CAÍDA

Las montañas cristalizan en mil años
y el mar gana un centímetro a la tierra
cada dos milenios,
horada el viento la roca
en cuatro siglos
y la lluvia,
también la lluvia se toma su tiempo para caer.

Se paciente, con mi corazón
que suspira por una obra duradera.
Como el viento,
como la lluvia,
también mi corazón
se toma su tiempo para caer.




martes, 26 de abril de 2011

IGLESIAS ALVARIÑO, Aquilino





           NESTA HORA
                     ¡Se eu puidera chegar a eso!

                   Rilke


               Nesta hora das once dunha noite de vrao,
               aganchado á unha galla dun álbore de aire,
               nas fragas do serán... Cereixas, coma labios,
               lisas, aconchegadas na frescura das follas.

               ¡Ai, a parra que sube a un istante doado!

               Se non fora por ese roxo anuncio de tellas
               borraríamos todo-los rueiros da vila
               e sería-nas prazas coma veigas vizosas
               con altos amieiros e comareiros verdes.

               ¡Ai, quén puidera enchere este istante tan calmo
               de palabras baixiñas coma recimos mouros,
               esgazados da viña velliña que no acorda!

               ¡Quén puidera arrincare a mazá desta noite
               e i-la moulando coma un agre repinaldo,
               e sentir logo as maus e os recantos da boca
               recendentes e húmedos dun zume de silencio!



EU QUERO OIR TEU SILENCIO

Coma na herba noviña ou na frol da iauga
eu quero oir o teu silencio, nena.

Un silencio todo estrelado de sorrisas,
no que os teus ollos señan dous barquiños ancrados.

Eu , solo, o mariñeiro.

Unha fonda alegría nas velas brancas, dondas,
-palabras que ainda gardan o aquel da flor do liño-
agardando a mañá
en que deixe os meus portos e ceguiño me embarque
capitán dos teus ollos veleiros

De: Cómaros verdes



jueves, 21 de abril de 2011

NOVONEYRA, Uxío




LIBERTÁ chamas nos ollos tristes nas caras do METRO
nos que xa perderon o futuro e ganan o pan con sobresalto
na gran cidade nos tesos cumes i en todo o silencio preguntando.
Vélante os xóvenes
i os que saben da morte e xuntan inseguranza e desamparo.
Cando vexo un neno penso en ti
e si oio un bruído sin nome coido que ti chegas i acude todo o sangre.
Todo bruído sin nome é un agoiro.
Madrid / O Courel
1962- 1964



Courel dos tesos cumes que ollan de lonxe! Eiquí  síntese ben o puco que é un home...Os Eidos 1952. 







martes, 19 de abril de 2011

LEIRAS PULPEIRO, Manuel


Si querés desmorriñarme,
levaime pra onde o mar vexa,
e os seus airiños me cheguen,
e o sinta cando referva;
levaime pra onde máis zoupe
e máis se esfache nas penas
e, ao reventaren as olas,
mover os salseiros sexan;
ou  ,de non , leváime a donde
poida ter a man, siquera
pra espellarme , !unhas pociñas
entre os xuncos da ribeira!






Poema de Pulpeiro junto a su tumba



image002

jueves, 14 de abril de 2011

NORIEGA VARELA, Antonio




http://es.wikipedia.org/wiki/Antonio_Noriega_Varela

A BRÉTEMA
(Prá miña filla Cándida)

A brétema, ¿tu sabes?, é ceguiña:
os piñeirales pouco a pouco explora,
i anda sempre descalza, e si se espiña,
sangrar, non sangra; pero chorar, chora...

¡Chora copiosamente a pobresiña!,
como chorou Jesús, cal chora a aurora;
i en maus do sol é cada lagrimiña
derramada, unha estrela briladora...

¡Lagrimiñas preciosas!, recollelas
mil veces se me ocurre, pra con elas
facer... (si xa non soño, ¿que eu faría?)

¿Unha sarta me pides? Lograreina,
¡como un rei a quixera pra unha reina!,
como nunca se veu na xoiería.


                                



E PORQUE É TAN LUGUÉS..

E porque é tan lugués, e porque o pide
teu xeito agreste, porque ben lles prace
ós verdes do Vilar de Lamonide
i ó hostil acivro que ond'a murta nace;

Teu paniño encarnado me namora,
linda serrana, moza churrusqueira,
que nos montes de Argán eres pastora
e no Fondal da Graña tecedeira.

¡Meu corazón, aquel que en noite triste
se apartou destes ermos, que o sol viste,
si ó cabo torna dun país lexano,

si, aínda que seña inverno, a vir se atreve,
mentras de vagarciño cai a neve,
chorará com'on neno ó ver teu pano.




domingo, 10 de abril de 2011

FERNÁNDEZ TEIXEIRO, Manuel María

Hai que defender o idioma como sexa:
con rabia, con furor, a metrallazos.
Hai que defender a fala en loita rexa
con tanques, avións e a puñetazos.

Hai que ser duros, peleóns, intransixentes
cos que teñen vocación de señoritos,
cos porcos desertores repelentes,
cos cabras, cos castróns e cos cabritos.

Temos que pelexar cos renegados,
cos que intentan borrar a nosa fala.
Temos que loitar cos desleigados
que desexan matala e enterrala.

Seríamos, sen fala, unhos ninguén,
unhas cantas galiñas desplumadas.
Os nosos inimigos saben ben
que as palabras vencen ás espadas.

O idioma somos nós, povo comun,
vencello que nos xungue e ten en pé,
herencia secular de cada un,
fogar no que arde acesa a nosa fe.

De: Canciós de lusco ó fusco

ROSAS

SEMPRE a rosa. Sempre:
a forma,
a cor,
o recendo,
a luz,
a perfección da rosa.
Prefiro a rosa vermella.
E amo a rosa branca
porque, cando lle digo
simplesmentes: ROSA,
entrecerra os ollos,
treme
e ruborece.





De :A lus ressuscitada 


O ARADIÑO

Labrado da miña mau
Fixen coa miña navalla
Un aradiño de pao...
Leva timón e chavella
!e unha rella furadora
Feita cunha lata vella!
Ten orelleiras, rabela
Tan luída e rematada
!que namora mirar pra ela!

O meu arado e tan feito
!que pode incluso esfender
labradíos a barbeito..!

!Teño xa que darlle estreno
ó meu arado arador,
ó meu arado pequeno..!

!E non sei onde hei de ir
busca-los bois que preciso,
busca-los bois pra xunguir!


 "O aradiño " Música : Mini e Mero
https://www.youtube.com/watch?v=ZeAosIChFeg



jueves, 7 de abril de 2011

FOLE, Anxel

ROJO” Y “DIANA”, DOS DOCUMENTOS GALLEGOS EN EL ÁMBITO DE LA POESÍA CÍVICA ESPAÑOLA.
Porque Fole también escribió poesía........



Roja,roja, roja, roja..
va la falange de obreros ...
sus rosas de rebeldía 
–rojas flámulas al viento– ,
mojadas por la marea
azul del azul del cielo,
sangran en plazas y calles
como el corazón del pueblo.
Rojos gritos de protesta
van lanzando los obreros. 
Venablos de su iracundia
hinchan el aire de estruendo,
No son falanges airosas
con militares atuendos
_finos corceles piafantes,
tensa la curva del suelo
estrépito de metales
y rítmicos pataleos–.
Son falanges de Espartacos,
son los espartacos nuevos 
que, a golpes de hoz y martillo,
forjan el futuro pueblo.
–Explosiones de coraje
con alaridos de acero–;
cantan, cantan, cantan, cantan
van cantando los obreros
–oda triunfal de martillos
sobre los yunques batiendo– ,
mientras las rojas banderas
abren su cálido vuelo...

            
                             
                        

miércoles, 6 de abril de 2011

NOVO, Olga






29 DE XANEIRO DO 2.012


Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.
une saison en enfer. repite comigo Une-Saison-En-Enfer.
trinta xeracións de meu analfabetas Eu estou aprendendo a ladrar.
marcar un nunca territorio coa epiglote
coma un cadelo coma un can de palleiro
escadelearme ata volver en min en can entón pronuncio
Walt Walt
Walt Whitman mamá.

estou aprendendo a ladrar.
póñome de cu pró sol agárrome a unha aixada e
tento imitar o son do cuco do cuco de cu pró sol entón
a miña gorxa esprémese de dor
e oulan coma nunca os futuros posibles que nos fan esbombar as veas
coma unha pota de leite na lareira.

os ollos do meu amor levan dentro
o troupeleo dos chocallos uncontrautro uncontrautro
da novena sinfonía de Gustav Mahler
mamá.

e eu míroche prós ollos prós olliños estás tan cansa
pero eu non e aquí
é o intre da furia can
escoito con atención a campá de cris
tal dos teus soños incumpridos
coma unha escultura delicada de Brancusi
de Cons tan tín Brancusi.

unha vez e outra vez o corazón grandísimo
igual ca unha cerrota andoa o outono es ti ou ou ou loba
velaquí me tés bailando berrando choutando
unha mestra gutural un volcanciño gutural
coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf.

eu míroche prás mans podería lamberche as cicatrices das mans
ata que deran luz
e curarche as hernias discais cun só verso alexandrino
cunha sílaba de centeo cru cun oh-là-là e despois despois
contar unha por unha as túas canas enraizadas nas idades do mundo
a túa lingua plantígrada mamá
podería mesmo reestructurarche a osamenta
co implante dunha canción anarquista.

ás veces sinto a dor sedimentándose
lámina
por
lámina
coma a pizarra:
é un esguince emocional chantado na caluga
e para ladrar así ás veces é preciso chorar iodo
abrir os xeonllos cunha gadaña ata ver o sol tan preto
a tres centímetros do iris
mamá
eu tiña que mamar da túa médula
asombrar o mundo cando che baixa a compaixón ás caries
e ós peitos
caídos
co cansazo.

para poder ladrar eu tería que rillar durante anos
a túa alerxia ó pó á peluxe dos chopos
a túa anemia circulando en sentido inverso polo sangue
tería que ir contigo enterrar ó teu irmán de vintesete anos e
apretar a meixela para non tronzar a lingua
coa súa tuberculose                                      mamaíña.

ben sei eu que para poder ladrar
tería que ir contigo á miña infancia
e verme case morrer deshidratada
e pregarlle á virxe na que non cres
que me devolvera á vida de tres meses e medio
e soldarme no teu colo para sempre
coma unha peza de ferro do teu ventre.

non penses que non sei que para poder ladrar
tería que ir contigo ás derradeiras horas
da mamá Carmiña agarrada ás catro puntas do seu pano
e ó teu bazo.

ben o sei ben sei eu todo
que para eu aprender este ladrido
á fin fixeron falla
mil mulleres lavando a reo no río de Saá
e mil arando e dúas mil cosendo e cinco mil
apañando cozas e garabullos no medio do monte e Ti
sobre todo ti plantando pinos nun serragoto inmenso
desaprendendo canto es
esfuracando as túas dúbidas.

Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

alguén me ve abríndome a queixada ata que a fendo e digo xa
xa ladro ou coma o can non non
coma Camille Claudel coma Camille Claudel coma Camille Claudel
coma Camille mamá no mármore
coma Camille
coma Walt Whitman Walter Benjamin vou mamá
vou deica ti
vou eu vou
outa
outa
ouh...



domingo, 27 de marzo de 2011

COUCEIRO, Emma


Emma crea una voz y un personaje poético para cada poema, y todos los poemas tienen un destinatario.
 Porque esta vez todos se irán contigo en cada verso
(Todos se irán contigo)Emma Couceiro



 (SEXTA)-MENTIROSA  

No seu afán de protesta foi máis alá do limite, crendo ter o dereito e a forza para vivir segundo as súas propias leis. Así foi como se acostumou, por exemplo, a considerar o emprego da verdade como un dereito persoal sobre o que podía decidir valéndose do seu propio criterio. Por aquel entón puxéronlle a etiqueta de mentirosa"
Margarete Buber-Neuman (1977)

Por aquel entón
escurecía a terra dos ollos para agravar os feitos
como se esta fose unha enfermidade contaxiosa.
Hai segredos que se parecen demasiado a min, asenten
canda min
e pasan por alto anacos da trama,
verdades inútiles que non xustifican (despois de todo)
a estratexia que elixín para contar esta historia.
Hai segredos insobornables, son a liña que separa a circunstancia
e a vida.
Asi pois (cito):
          agora pensa que se podes desafiar a miña memoria,         
          (esta que teme por min,
          que nunca esgota as apariencias
          afeita a improvisar os espacios os tempos,
          a versión máis amable
          a indulxente)
Que non sei cal é a realidade que non vexo,
é real a perda
e así mesmo a certeza
de que en nós
vive algo que non conseguiu escapar.



PIMENTEL,Luis




Luis Benigno Vázquez Fernández( 1895-1958)  ejerció la medicina en su ciudad natal,trabajando  como médico en el Hospital Provincial de Lugo desde 1922.Es un autor  que marca un estilo peculiar .Escribe con melancolía, con  sentimiento de principiante , bajo  el nombre de Luis Pimentel. Sus poemas  apenas fueron conocidos, pues sólo los leía a sus amigos en las tertulias que frecuentaba.





ENTERRO DO NENO POBRE


Punteiros de gaita

acompañábano

O pai de negro;

no mar, unha vela

branca.

Os amiguiños levábano
Non pesaba nada.
Abaixo, o mar;
o camiño no aireda mañá.
 Il iba de camisa limpa

e zoquiñas brancas
Os amiguiños levábano
Non pesaba nada.


(De: Sombra do aire na herba)

...
I
No hacer nada,
nada,nada.
Estar quietos, mirando 
el día que comienza
No querer apresar
ese pájaro que pasa
entre nosotros.
(Acaso venga de cometer un crimen)
Él lleva un misterio
sobre sus alas.
No desear tenerlo
en nuestras manos,
como a un corazón de soldado
que late de miedo.
Contemplar el río, quieto,fresco,
como el brazo de la amada
bajo los verdes árboles.
Alejar todo de nuestra presencia.
Sin esfuerzo, que nuestra mirada
descanse en las lejanías.
Esperar, esperar con sosiego
a que vengan las horas nuevas.

II
No hacer nada,
nada,nada.
No llorar por las estrellas;
sentir solamente
ese rumor lejano de la noche
que está más allá del pensamiento
o más allá de la tierra,
ese trabajo incesante
de ,millares de horas y de siglos,
velando en la sombra.

No hacer nada,
nada, nada.

Más allá de nuestra frente,
todo en orden.
Que ni una idea, ni un pensamiento
ni una brizna del espíritu
no estén en reposo.
Que el rumor de nuestra sangre,
esa canción trágica que a veces oímos,
esté dormido.
Si miramos a las manos,
ver que son las nuestras.
Que desaparezca el horror
de creer
que son las de un muerto
desconocido.

No hacer nada.

Estar quietos ,mirando a la ausencia.
Sentir que dentro de nosotros
todo está en su sitio,
como esa estancia
tan sencilla y pulcra
con la que siempre soñamos.

De : Barco sin luces 







viernes, 25 de marzo de 2011

RODRIGUEZ FER, Claudio


Lo mejor de este poema es la fuerza que emana   sobre todo con ese  ... ámame hacia la izquierda...y siempre  hacia ti misma....mismo contra mi mismo.





ÁMAME ANARQUISTA


Ámame anarquista
frenéticamente
mientras desato y suelto
el pañuelo que sujeta
tu cabello

y libero a tu pecho
ya sin freno
ya sin sentido
siempre hacia la frontera
roja y negra
y violeta
ámame hacia la izquierda
cara a cara
hacia la noche
hacia ti
siempre hacia ti misma
Ámame anarquista
mismo contra mí mismo.



De:  Tigres de ternura


martes, 22 de marzo de 2011

CUNQUEIRO, Álvaro

El alma, que como una paloma,  (rula) vuela y se despide una mañana de primavera o una tarde de otoño


                                 


http://cvc.cervantes.es/actcult/cunqueiro/default.htm                                
                                                                                                                                                                               
DÍXENLLE Á RULA

Díxenlle á rula: Pase miña señora!
E foise polo medio e medio do outono
por entre as bidueiras, sobre o río.
O meu anxo da garda, coas azas sob o brazo dereito,
na man esquerda a calabaciña da auga,
ollando a rula irse, comentóu:
-Calquera día sin decatarte do que fas
dices: Pase miña señora!
e é a alma tua a quen despides como un ave
nunha mañán de primavera
ou nun serán de outono.

(De: Herba de aquí ou acolá)

NO NIÑO NOVO DO VENTO

No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!
Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
quén poidera namorala,
meu amigo!











   

POLOS TEUS OLLOS QUEN PASOU, AMIGA

Polos teus ollos quen pasóu, amiga,
deixóu unha ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Deixóu de amore perdida unha ollada
polos teus ollos quen pasóu, amada.
Nos ollos teus.

Cinza levás nos ollos, amiga,
       daquela ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Borrallo nos ollos levás, amada,
 que non miraches a quen te ollaba.
Nos ollos teus.


De: Cántiga nova que se chama riveira

lunes, 21 de marzo de 2011

COMENZANDO

Bienvenidos a mi blog. La intención de La ladrona de versos es recopilar el mayor número de poetas  de Lugo. Los criterios utilizados en la selección es nacer en  Lugo o  haber publicado  en esta provincia  parte o toda su obra.
Es un blog sin pretensiones porque sólo presenta a los autores y sus poemas, no adoctrina. Pienso  que cada poema supone  un reto personal al lector, ya que no hay medida que lo evalúe .El poema es temporal y atemporal, personal e impersonal,  es tuyo y se hace mío, es mío y lo haces tuyo..... .Decía Yeats que  "si algo puede ser explicado ya no es poesía".
Entonces, sin explicaciones ni interpretaciones, permite  que estos  versos ( o sus imágenes), graviten en tu espacio y encuentren  su camino
Espero que os guste.