jueves, 14 de septiembre de 2017

TABOADA LEAL, Nicolás


Nicolás Taboada Leal




CANTO ÉPICO AL EXALTADO PRATIOTISMO
(a los milicianos voluntarios de Santiago de 1822)
Fragmento

Hoy vuestra heroicidad, el valor vuestro
Osada mi musa á cantar se eleva;
E intenta publicar al orbe entero.
Si: que hoy la Fama por mi labio esparza
De aquesta Juventud en canto excelso
El ímpetu, y ardor,su patriotismo,
Su noble gentileza, y su denuedo:
Prestame,  Euterpe,  tu sonora flauta;
Sino á mi rudo canto infunde aliento.
¡Bravos, ínclitos fuertes Nacionales!
De esa heroica virtud un fiel bosquejo
Mi corto numen presentar no puede;
Callar tampoco, no, mis sentimientos.
¿Quién por qué débil, a callar se humilla
De la virtud el admirable exemplo?
¿Quién la apatía, el silencio ominoso?
¿Quién no rompe? ¿No hay quien vuestro
Entusiasmo difunda?...Pues yo mismo
Yo, que , valientes prometer al Cielo,
Y al altar de la Patria, os vi jurasteis:
Antes morir con el sangriento acero,
Que sucumbir del despotismo al yugo
Del aleve vengar su cruel intento,
E ileso sostener el libro augusto….



viernes, 8 de septiembre de 2017

GONZÁLEZ VIGO, Marcial

Nado na Estrada , desempeña a profesión de radiofonista en Lugo



http://galegos.galiciadigital.com/es/marcial-jose-gonzalez-vigo


PARA NO VERDE DURMIR


Quero durmir ben durmido,
anestesiado profundo,
nesa cor verdeada
fronteiro por outro mundo.

Nesa cor verdesía,
quero durmir ben durmido,
no val do mirar amigo
cos teus fondais durmindo.

Que nesa mirada están
matices de primavera,
doce e millor anestesia;
barco de corenta velas.

Musca nai,¡que ben cantou!,
nanas de belido verde.
Dous nenos durmiron sonos
tenros de verde no berce.

Por durmir así durmindo,
estou posible a pedir
unha nova cirurxía
para no verde durmir.

CANTIGA TRISTE

O cantar da Fonte Arcada
soa con moita tristeza,
pola cidade queimada.

Soa a canto de pesar
na noite da carballeira,
por vidas asasinadas.

A pena na Fonte Arcada
fixo que tremera auga,
nos canos da Fonte clara.

No Camiño da Arcada
olor a morte de sables,
á pólvora disparada.

De: Cantigas da Fonte Arcada


viernes, 14 de julio de 2017

RODRIGUEZ LÓPEZ, Antón (Antón Lopo)


Amo e excravo
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan, e os seus gritos, son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista 
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descanda os cárceres,
a dor que rompe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
coma un tirarrollas
e derriba espacios íntimos 
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.

(1993-1996)

Asexabades o xabarín desde as árbores
con escopetas de canos recortados.
Non era un xogo limpo:usabades petróleo
para confundirlle o olfato.

Desois, coas mans lustrosas
pero ainda inchadas
acarexçabades as vosas mulleres.

De: Pronomes

MURADO LÓPEZ , Miguel-Anxo


Se é certo que todo aquel que morre
enuncia unha pregunta,
eu, Sergei Esenin,
fago estas tres desde unha distancia
de tres palmos do chan:

¿Aceptará a terra negra circasianao meu
resto de silencio?
¿Perdoará o trigo a este pastro bébedo?
¿Dirán por min a súa alta oración os álamos?


(O papel aparece dobrado no interior dun peto dos pantalóns.O corpo ainda se abaneaba no cuarto dunha pensión en Leningrado.Xunto ao catre están as botas de Van  Gogh, asomando baixo a manta como unha sinxela pregaria polos suicidas.O forense non chegou. de momento)


CHATTERTON THOMAS



Hai amarguras que madrugan

coma neve de outubro.
Eu, Thomas Chatterton,
escritor novo e favorecido polas musas,
púxenme fin a mi mesmo
a causa do infortunio duns versos.
Antes de me servir da madureza,
servinme un tóxico poderoso
e, dun grolo, nun día de desespero,
deixei todos eses anos sen vivir.

Ainda non cumprira os dezanove.

Certo, a miñavida está verde,
verde coma un trigo infantil e novicio,
aínda non pronto para os dentes da terra.
Mais se vos sorprende este meu apurarme a morrer,
lembrade isto:
ata  a vida mais exhausta
non dura o tempo dun respiro.

De: Lapidario

lunes, 3 de julio de 2017

REGAL LEDO, Manuel




ÓLESME A DEUS

(moza)
Todo me ole a ti,
meu amor.

A miña roupa 
óleme a ti.

O meu corazón
óleme a ti.

A miña vida 
óleme a ti.

Todo me ole a ti,
meu amor.
E ti,
ti ólesme a Deus.


ATEO
Señor, meu Señor,
¿de onde me vén
esta chamada fonda
a ser ateo,
a librarme de ti
e facer de ateo?
¿De ti mesmo, Señor?

¿Onde pousarei
esta ansia confusa
de ser eu mesmo,
en libertade e alegría?
¿En ti mesmo, Señor?
¿A onde me levará
este empuxe
sospeitoso, desacougante?
¿A ti mesmo , Señor?

De: Chorimas



domingo, 18 de junio de 2017

NEIRA LÓPEZ , Xosé Manuel



Vin hoxe aquel neno perdido
fronte a un mar tamén perdido,
coma un papel manuscrito.
Vin hoxe aquel neno perdido
e só lle quedaba na noite unha palabra, unha lámpada
a alumiar os signos que o retomo vento
deixou no xugo dos bois.
Un vento remoto na terra penedía
que xogou nos labios daquel neno perdido.

OS BLUES DAS ESTACIÓNS GRISES

I
...Ti marcharas
a ocupar o teu sítio na aldea transparente...
Xosé M. Ál varez Cáccamo

Regresarei a ti
porque noutrora as  túas bágoas eran un blues frío
nunha aldea do norte.
Estarei sempre
-ainda que o mundo é grande-
á sombra do estío nos teus ollos
naquel lugar perdido.
E irei en bicicleta baixo os olmos
para ver parti-los trens das estacións grises,
coma daquela.

II
Lugo sen ti un blues árido na noite

/Para ela/

De: Mar perdido