viernes, 14 de julio de 2017

RODRIGUEZ LÓPEZ, Antón (Antón Lopo)


Amo e excravo
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan, e os seus gritos, son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista 
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descanda os cárceres,
a dor que rompe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
coma un tirarrollas
e derriba espacios íntimos 
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.

(1993-1996)

Asexabades o xabarín desde as árbores
con escopetas de canos recortados.
Non era un xogo limpo:usabades petróleo
para confundirlle o olfato.

Desois, coas mans lustrosas
pero ainda inchadas
acarexçabades as vosas mulleres.

De: Pronomes

MURADO LÓPEZ , Miguel-Anxo


Se é certo que todo aquel que morre
enuncia unha pregunta,
eu, Sergei Esenin,
fago estas tres desde unha distancia
de tres palmos do chan:

¿Aceptará a terra negra circasianao meu
resto de silencio?
¿Perdoará o trigo a este pastro bébedo?
¿Dirán por min a súa alta oración os álamos?


(O papel aparece dobrado no interior dun peto dos pantalóns.O corpo ainda se abaneaba no cuarto dunha pensión en Leningrado.Xunto ao catre están as botas de Van  Gogh, asomando baixo a manta como unha sinxela pregaria polos suicidas.O forense non chegou. de momento)


CHATTERTON THOMAS



Hai amarguras que madrugan

coma neve de outubro.
Eu, Thomas Chatterton,
escritor novo e favorecido polas musas,
púxenme fin a mi mesmo
a causa do infortunio duns versos.
Antes de me servir da madureza,
servinme un tóxico poderoso
e, dun grolo, nun día de desespero,
deixei todos eses anos sen vivir.

Ainda non cumprira os dezanove.

Certo, a miñavida está verde,
verde coma un trigo infantil e novicio,
aínda non pronto para os dentes da terra.
Mais se vos sorprende este meu apurarme a morrer,
lembrade isto:
ata  a vida mais exhausta
non dura o tempo dun respiro.

De: Lapidario

lunes, 3 de julio de 2017

REGAL LEDO, Manuel




ÓLESME A DEUS

(moza)
Todo me ole a ti,
meu amor.

A miña roupa 
óleme a ti.

O meu corazón
óleme a ti.

A miña vida 
óleme a ti.

Todo me ole a ti,
meu amor.
E ti,
ti ólesme a Deus.


ATEO
Señor, meu Señor,
¿de onde me vén
esta chamada fonda
a ser ateo,
a librarme de ti
e facer de ateo?
¿De ti mesmo, Señor?

¿Onde pousarei
esta ansia confusa
de ser eu mesmo,
en libertade e alegría?
¿En ti mesmo, Señor?
¿A onde me levará
este empuxe
sospeitoso, desacougante?
¿A ti mesmo , Señor?

De: Chorimas



domingo, 18 de junio de 2017

NEIRA LÓPEZ , Xosé Manuel



Vin hoxe aquel neno perdido
fronte a un mar tamén perdido,
coma un papel manuscrito.
Vin hoxe aquel neno perdido
e só lle quedaba na noite unha palabra, unha lámpada
a alumiar os signos que o retomo vento
deixou no xugo dos bois.
Un vento remoto na terra penedía
que xogou nos labios daquel neno perdido.

OS BLUES DAS ESTACIÓNS GRISES

I
...Ti marcharas
a ocupar o teu sítio na aldea transparente...
Xosé M. Ál varez Cáccamo

Regresarei a ti
porque noutrora as  túas bágoas eran un blues frío
nunha aldea do norte.
Estarei sempre
-ainda que o mundo é grande-
á sombra do estío nos teus ollos
naquel lugar perdido.
E irei en bicicleta baixo os olmos
para ver parti-los trens das estacións grises,
coma daquela.

II
Lugo sen ti un blues árido na noite

/Para ela/

De: Mar perdido


martes, 11 de abril de 2017

ÍNSUA LÓPEZ, Emilio Xosé

Emílio Xosé Ínsua (AELG)-1.jpg








NOTICIA DO IREMEDIÁBEL

Non sempre estarei contigo.

O cálido riso, o fervor das olladas,
a forza das ternuras
que tocan sen ferir os labios
non son para sempre.

Douchos para que o olvido
non sexa 
irremísibel.

Cólleos como un pobre herdo,
como o fío fráxil que nos une
no fragor de un devir de séculos
inmisericorde,
como o dezmo que pagamos gostosos
ao estrépito devorador
do viver.


AMOR

PROCURA a miña carne a túa carne

Íspese a miña boca de palabras
e dá renda solta a despaciosos bicos

Aboian na maré do desexo
mensaxes de pracer desbordadas

Os líquidos derreten as pavuras

Os labios fulminan os silencios.
                                                   De: Acontece ás veces a ternura





sábado, 1 de abril de 2017

GARCÍA GONZÁLEZ, Moncho

Moncho (Mondoñedo,1960) estudou enxeñería electrónica na Universidade de Eibar, mais adicase a música, a poesía  e o dibuxo.  Aos 16 anos toca a guitarra  no trío Os Trovadores.
 E autor de tres libros de música:    O son dunha gaita a beira do masma ,  Manual de afinación para gaita  e A música en Mondoñedo , o último en colaboración con García Doural .
NO INVERNO

A aldea quedou soliña
na pecha noite de inverno,
que farían as súas pedras
pra merecer ese inferno...

No remate do outono
morreu o velliño Xoán,
houbo ser o derradeiro
que pisou naquel lugar.

Morreu con pena ó saber
que xa ninguén máis quedaba
pra defender os seus eidos,
a terra que tanto amaba.

Sete casas e cabozos,
un canciño orfo, sen pai,
o carro ó pé do camiño,
unha vida que se vai.

Quen vai a vagar agora
polas mestas carballeiras,
quen vai recoller os froitos,
quen vai labrar as súas leiras..

 NO AREAL

Nun rinconciño da praia
unha noite de luar
dous corazóns magoados,
dous corazóns cara ao mar.

Amarrados con cadeas
na beiriña do areal,
soños de leda tenrura,
doce anceio de voar